ผญา ยุคสมัยเดือดฮ้อน

ยุคสมัยเดือดฮ้อน

โอ่ยเด้นาย ฟังเด้อไท้ประชาไทยน้อยใหญ่ๆ ยุคสมัยเดือดฮ้อนนอนได้บ่อิ่มตา
เดียวนี้น่า มีโรคใหม่เขาฮิต เอิ้นว่าโรคโควิดทั่วเมืองเต็มบ้าน
เป็นตาย่านคือหยังหนิแม่ แพร่กระจายได้ง่าย ยามเว้าต่อกัน

ทางแก้นั่นให้ใส่แมสปกปิด อย่าสุพากันชิดห่างกันเอาไว้
ไผเป็นแล้วหนักหนาแสนยิ่งๆ คนบ่หลิงหล่ำเยี่ยมหมอห้ามเบิ่งแงง

ผู้ฮู้แจ้งกะอย่าสิเก่งคือหลาย อันตรายถึงโตโรคโคหวิดฮ้าย
ตายเร็วพร้อมคันแม่นมันลงปอด เห็นแต่ขอดอ้อมป้อมใส่ผ้าห่อขาว
นี่หละเจ้าบักโรคห่าของจริง ไผถืกสิงคงซวยป่วยปัวหาแก้

*คนแก่ติดกันมากมายๆ
พวกเด็กหญิงชายก็ติดได้เหมือนกัน
ไม่ว่าจะเธอหรือฉันๆ
ถ้าหากใกล้ชิดกันก็มีอันตราย

*คันย่านตายให้พากันอยู่บ้าน
ยามออกไปทำงานกะป้องกันไว้แหน่ ซะเด้อเด้อนางเอย
คันติดมาแล้วแย่ เทียวแก้บ่เซา

นี้หละเจ้าบักโรคห่าโควิด กะจั่งแม่นมันมีพิษคักหลายน้อลุงป้า ลุงป้าน้อลุงป้า
ขอขอบพระคุณกลอนจาก: บ่าวเมืองขอน